Dellie se Dinge

Terwyl daar biekie probleme is by Bosluis, kan julle hier gesels. Lyk my almal kry onttrekkings simptome! 

Flintie wil weet wat is die een ding wat vir my kosbaar is, wat ek sou gryp as die plek dalkies moet afbrand omdat ek te veel stuff in te veel proppe gedruk het … lol! 

Wel, my eerste, instinktiewe reaksie was … my handsak, natuurlik! Want my hele lewe is daarin. My beursie, my ID, tissues, daai ‘ander stuff’ wat ons girls nodig het, my sonbril, lip-ice, ‘n hele paar van daai sweeties wat mens by restaurante kry as jy klaar betaal het, ‘n nota boekie en pen, en tannestokkies.  

Maar ek weet hy soek iets anders … iets wat na aan my hart lê. En dit is die: 

Die rede daarvoor is eenvoudig. In die vlerkies van daai skoenlapperkie, lê die memories van seker die awesomeste mens wat ek nog ooit in my lewe die voorreg gehad het om te ontmoet. Hy het my gewys hoe om weer te lewe, hoe om elke dag en elke geleentheid met albei hande aan te gryp. En hoe om nie kwaad te wees wanneer dit voel of die Universe jou ‘n koue skouer gee nie. Hoe om weer op te staan, en die beste te maak van wat jy het en kry. En hy het actually vir my ‘n vuurvliegie gevang … so sag en teer met daai groot hande, en ek het dit sien flikker in die holte daarvan. Dit was amazing. En ons kon nie ‘n vuurvliegie opspoor as ‘n hangertjie nie, maar die vlinder is just fine! Ek sal dit vir altyd treasure, net soos sy vriendskap. 

Ek gaan nog nie iemand tag met die een nie – ek moet eers weer terug kom in die blogging game. Maar kyk uit – een van die dae  

Pffft, ek voel half soos ‘n blog virgin. Ek moet weer van voor af leer hoe werk die sidebar en al die stuff daar. Eintlik is hier baie werk om te doen. Baie blogs wat op my roll is, bestaan nie eers meer nie, of vat ‘n breek sedert 2009 …  so wees maar geduldig met my totdat ek dit alles weer gefix het, asseblief. 

Nou ja … ek wil weer blog, maar nou sit ek met ‘n bek vol tanne en het nie ‘n idee waaroor om te blog nie. Kom ek update julle maar oor so ‘n paar goed. 

My seun is nogsteeds in Kanada, sedert Maart 2010. Kan nie glo dis al so lank nie. Ons gesels darem gereeld op Skype, en dit help so bietjie om die verlange so effens beter te maak. Daar is sprake dat hy teen Desember gaan huistoe kom, maar niks defnitiefs nie. Dit was vir my nogal moeilik in die begin, die skielik alleen wees. Maar hy is nou ‘n groot man en moet sy eie potjie begin krap. Alhoewel hy altyd my baby sal bly. 

Sedert Januarie het ek ‘n loseerder, en dit was toe weer ‘n aanpassing van voor af. Net toe ek my ‘vryheid’ begin geniet en maak soos ek wil, moes ek weer iemand anders se behoeftes in ag begin neem. Sover gaan dit darem goed – nie drama met mekaar nie. 

Roxy (die wors tefie) is einde Januarie skielik dood. Sy het sommer net oornag siek geword, en toe ek haar ‘n dag later veearts toe vat, toe sê hy daar is niks wat hy vir haar kan doen nie, en dit sal beter wees as sy uitgesit word.  Arme Spike het vir dae getjank, en as dit nie vir die loseerder was nie, sou hy nou baie eensaam gewees het. 

Eintlik besef ek nou my lewe is effens boring op die oomblik. Die mees opwindendste ding wat ek onlangs gedoen het, was om LCHF (Low Carb High Fat) te gaan. Die hele kwessie is vir my vreeslik interessant, en as julle wil sal ek dalk op ‘n volgende post ietsie meer daaroor vertel. 

O ja – en ek beplan so ‘n klein vakansiekie – dink dis net die tyd daarvoor nou. Maar meer daaroor annerdag, dis nog ‘n wyle weg … 

Geniet die song! Ek hou nogal al hoe meer van Andriette. 

Nou ja toe – dis baaaaie maande sedert ek laas iets hier gedoen het … en ek is verbaas om te sien hoeveel hits hier nog elke dag is, en ook dat ek blykbaar 44 subscribers het! Ek het nie eers geweet ek het EEN nie  Skuus as ek julle afgeskeep het.

Ek weet nie rerig hoe om dit te beskryf nie. Die afgelope tyd was ek besig met Bosluis se stuff, en ek het ontdek dat FB ‘n lekker en vinnige plek is waar mens ure se pret kan hê. Een one line funny comment, en daar is die gesprek of wat vir die dag. En dan is daar natuurlik nog my Skype pelle … so, eintlik weet al die mense wat belangrik is in my lewe, die hele tyd wat aangaan daarin.

Stelselmatig het blogs ‘n baie laaste plek begin inneem … ek bedoel nou om blogs te lees. Tyd, tyd, tyd, is my verskoning. Al waar ek nog uitkom, is by Demoerin en Flintie. En ja, Vreesloos Afrikaans! (Al word ek nie eers genoem in sy laaste post nie, ek voel diep seergemaak. Daar was ‘n tyd toe hy standbeelde vir my opgerig het … )

Anyway … nou het ek vergeet hoekom ek die post begin het … hahaaha!

O ja – ek wil eintlik vir julle vertel van “life after divorce” … Dis nie rerig so kak soos wat die koerante sê nie. Ja, toegegee, in die begin was dit ‘n aanpassing. Maar  vir my meer om aan die titel van ‘geskei’ gewoond te raak. Juis omdat ons teen die tyd toe die egskeiding deur was, alreeds amper ‘n jaar nie meer saam gebly het nie.

En intussen het baie water in die see geloop. Ek het my selfvertroue teruggekry, besef dat ek ‘n mens in my eie reg is. Ja, ek het ook ‘n stel of wat afgetrap omdat ek so gretig was dat iemand net van my moet hou om te bevestig dat ek nog vrou is … en dit was seer, maar so leer ons mos maar.

Ek glo dat ek ook slimmer geraak het, en geleer het om my hart ver weg te bere, en net die fun en games te geniet.  Dis nie nodig dat elke interaksie met die teenoorgestelde geslag, romanties moet wees nie. Vriende met voordele beteken nie noodwendig seks nie – dit kan ook net beteken hy betaal vir my kos en drinks, en lewer vir my blomme af wanneer ek dit nie verwag nie Of ek kan hom bel wanneer ek wil gaan fliek en dit nie alleen wil doen nie.  Of … wel … hehehehhe

OK – noudat ons weer so effens opgevang het, gaan ek probeer om weer die blog te maak wat dit vir jare lank vir my was – absolute plesier (en so biekie terapie) ‘n Dagboek van my lewe – sodat julle ook deur my oë kan sien, en sodat ek iets het om op terug te kyk oor ‘n paar jaar. Want goeiste, toe ek vanaand so effens gaan teruglees, toe besef ek hoe kosbaar hierdie journey tot dusver was omdat dit hier vasgevang is.  

En kyk net waar staan ons nou …